خبر برگزار نشدن بزرگترین همایش فرهنگی مردم لُر و همچنین بزرگترین مراسم شاهنامه خوانی جهان (سیمیلی) چنان ناخوشایند بود که ما را نگران کند چرا که گفته اند سالی که نکوست از بهارش پیداست! خبر بدتر اینکه چنین حرکت عظیمی متوقف شود و اهل قلم و سخن ما در شبکه اینترنت با سکوت از کنارش بگذرند!

ظاهرا به جز نشریه اینترنتی لور و آقای سامان فرجی و خبرگزاری محیط زیست ایران (و شاید تک و توک نوشته های دیگری که بنده نتوانستم در وب بیابم!) کسی از این حادثه بسیار مهم چیزی ننوشت چرا که ظاهرا اهل قلم ما هنوز در حال گشت و گذار نوروزی خود هستند و دغدغه های فرهنگی را موقتا وانهاده­اند.

چه این تعطیلی به خاطر فشارها یا ممانعت های دولتی بوده باشد و چه به خاطر مشکلات مالی و نا هماهنگی گروه برگزار کننده و.. بالاخره باید اعتراض کرد و گرنه آنچه در طول سالهای اخیر در رهدار، سیمیلی، سلیمانیه، بهبهان، الشتر، اردل و باغملک و.. به راه افتاده است به همین راحتی باز به همان سکوت طولانی ماقبل باز می گردد!

چه معنی دارد که چنان حرکتی با آنهمه استقبال و موفقیت مشکل مالی داشته باشد؟ چه معنی دارد که مسئولان حالا پس از شش-هفت سال برگزاری و شهرت جهانی این همایش تازه فهمیده اند که ثبت نشده است! و چون فلان مهر مبارک پای این گردهمایی مردمی نیست پس نباید مردم گرد هم جمع شوند و یک کار صرفا فرهنگی-هنری صورت گیرد!

و اما.. چندی پیش استاد حسن زاده در گفتگوئی به مناسبت روز جهانی زبان مادری پیشنهاد کرده بودند روزی به نام روز لر برای پاسداشت و معرفی مردم لر تعیین کنیم و خودشان روز دوم فرودین را پیشنهاد کرده بودند.

به نظر بنده منظور آقای حسن زاده از «روز لُر» روز همگرایی و اتحاد مردم مناطق و گروههای مختلف لرنشین است، وگرنه تاریخ و فرهنگ لر آنقدر مناسبت ها و حوادث درخشان دارد که درست نیست سعی کنیم خود را محدود به یک واقعه خاص کنیم، در حقیقت چنان روزی با چنان عنوان کلی در میان اقوام دیگر هم نداریم، مثلا «روز ترک» یا «روز کرد» یا روز چین یا روز روسیه و..، بلکه این هویتها به جای پرداختن به یک روز خاص به تقویم خویش دست می برند و سعی می کنند در روزهای متفاوتی جشن ها و یادآوری های متعددی داشته باشند.

در همین جنبش رسانه ای ما نیز باید به طور هدفمند شروع به کاوش در این تاریخ و فرهنگ کنیم، چرا باید 22 تیر ماه (روز فتح تهران به دست بختیاری ها) بیاید و برود بدون اینکه حتی خود ما وبلاگ نویس ها با خبر شده باشیم؟ چرا باید چهارشنبه آخر ماه صفر بیاید و برود و ما یادی از میرنورز نکنیم؟ (میر خود در بیتی به متولد شدنش در آخرین چهارشنبه ماه صفر اشاره کرده است)  چرا روزهای واقعی یا قرار دادی برای تولد قدم خیر، یا تاج­گذاری کریم­خان زند یا گرامیداشت باباطاهر لر همدانی نداشته باشیم؟ راستی شهادت علی مردان خان چهارلنگ (به دست رژیم پهلوی) چه روزی است؟  مگر روز یکم اردیبهشت که روز سعدی است یا روز 25 فروردین که روز عطار نیشابوری است پشتوانه خاصی در تاریخ دارد؟

خلاصه اینکه باید تقویم پربار و رنگارنگی داشته باشیم و نه تنها نگذاریم خاشاک فراموشی بر حافظه تاریخی مان بیش از پیش بنشیند بلکه تکرار هر ساله این خاطرات تلنگری باشد بر ما و نهیبی بر خفتگان ملت!

روز دوم فرودین حرکت بزرگی انجام می شود. در این روز فعالان فرهنگ و ادب لری از هر گوشه و کنار خود را به «رهدار» می رسانند! شاید با اینکه روز دوم فرودین به طور کلی روز «همگرایی مردم لر» باشد (به خاطر توجیهاتی مثل تعطیل بودن این روز و سرگرم بودن رسانه ها و مردم به واقعه بزرگتر و بین المللی نوروز و.. و اینکه این روز بهتر است یک ریشه حماسی-سیاسی-فرهنگی قوی و تاریخی با طعم وحدت طلبی لرها داشته باشد) اما می تواند روز گرامیداشت باباطاهر لر همدانی باشد، چراکه وجهه بنه­وار رهدار بیشتر ادبی است و سابقه ادبی مردم لر هم به همین شاعر بزرگ ایران می رسد، جالب اینکه شاخه های مختلف لر باباطاهر را از خود می دانند و هر کدام واژگان خویش را در شعر بابا پراکنده می بینند.

جالب تر اینکه ما اینهمه همایش داریم که از شاهنامه و فردوسی می گویند (و البته اینهمه هنوز آنقدر نیست که حق این شاعر ملی را ادا کرده باشیم!) اما چرا یک همایش و فقط یک همایش سالانه ادواری حاضر نیست بخشی از برنامه خود را به شاعر ملی دیگرمان که تبار لُر دارد (باباطاهر) اختصاص دهد؟ چرا ما باباطاهرخوانی یا فایزخوانی نداریم؟ که البته در سبد فرهنگ و موسیقی لری موجود است اما اراده ای برای سامانمندی و ترویج آن نیست. شاهنامه خوانی هم ریشه در فرهنگ و موسیقی ما داشته اما خیلی کمرنگ شده بود جنبشهای ملی و دولتی به راه افتادند و زنده شد، می­توان باباطاهرخوانی را هم ترویج کرد! اگر سیمیلی روی فردوسی تاکید کرده چرا رهدار بر باباطاهر تاکید بیشتری نکند؟

باز دوباره محض اینکه به رگ وطن پرستی و پارسی گرایی برادران مان بر نخورد تاکید می کنم ما منکر بزرگی فردوسی و ارج و منزلت شاهنامه خوانی نیستیم که این خود افتخاری برای مردم لُر است اما سخن ما اینجاست که نباید تمام فرهنگ ما را محدود به همین بخش آن کرد! اگر فردوسی سخنسرای آب و خاک ایران است آیا باباطاهر ایرانی نیست؟ حق باباطاهر را فردوسی نخورده است بلکه کمکاری و کم توجهی و بی برنامگی ما خورده!

جشنواره ها و همایشهای ادبی ما هم می توانند در کنار پرداختن به شعر معاصر همیشه نگاهی هم به تاریخ هنر و ادب داشته باشند، یارسان، ملاپریشان، میرنوروز، ملازلفعلی بختیاری، داراب افسر، فایز دشتستانی، ملا منوچهر کولیوند و.. همه کسانی هستند که لیاقت بزرگداشت و معرفی را دارند.